بي مقدمه به اصل موضوع مي پردازم : پس از تظاهرات ضد حكومتي مردم تبريز در 29 بهمن 1356 ، كه به كشته و زخمي شدن تعدادي از مردم انجاميد ، حكومت شاه دست به نوعي فرار رو به جلو زد . معترضين را اغتشاشگران آمده از آن سوي مرزها خواند و تصميم بر برگزاري مراسمي باشكوه گرفت تا نشان دهد مردم تبريز همچنان با تمام وجود به اعليحضرت و نظام سلطنتي معتقدند و از آنچه اغتشاشگران اجنبي ساخته مي خواندند ، خود را مبرا مي دانند . جمشيد آموزگار به همراه هيات دولت به تبريز رفت تا در مراسم 20 فروردين 1357 شركت كند . اجازه دهيد بخشي از مقدمه ي خبر را به نقل از روزنامه ي اطلاعات در آن روز بخوانيم : « مردم غيور آذربايجان شرقي ديروز با تشكيل يكي از بزرگترين اجتماعات تاريخي خود در شهر تبريز ، بار ديگر علاقه و دلبستگي قلبي خود را نسبت به سه اصل مقدس نظام شاهنشاهي ، قانون اساسي و انقلاب شاه و ملت ابراز داشتند و نشان دادند كه تحريكات گروه معدودي اخلالگر و مزدور بيگانه ، نمي تواند در ايمان و اعتقاد راسخ آنها ، كوچكترين خللي وارد سازد . بامداد ديروز ، ميدان « قيام تبريز » ، خطه ي مردخيزي كه در تاريخ پرشكوه كشورمان جايگاهي برگزيده دارد ، شاهد يكي از پرشكوهترين و عظيم ترين اجتماعات تاريخي مردم غيور و ميهن پرست تبريز بود كه در آن همه ي طبقات و گروه هاي اجتماعي شركت جسته بودند . در ساعت 11 و 45 دقيقه ، آقاي جمشيد آموزگار نخست وزير و دبيركل حزب رستاخيز ملت ايران به همراه وزيران – قائم مقام هاي حزبي و معاونان دبيركل – نمايندگان مردم آذربايجان شرقي در دو مجلس سنا و شوراي ملي ، در ميان ابراز احساسات پرشور نسبت به شاهنشاه آريامهر و خاندان سلطنت ، به ميدان « قيام تبريز » آمدند و در جايگاه مخصوصي كه براي آنها تدارك شده بود ، قرار گرفتند.
نحوه ي تنظيم خبر ، ما را به ياد خبرهايي مي اندازد كه اين روزها صداوسيما و كيهان از حضور ميليوني مردم براي مقابله با اغتشاشگران وابسته به بيگانه ارائه مي كنند . آن روز بهاري 1357 نيز ، حكومت شاه 400 هزار نفر را در تبريز به خيابانها آورد ، آن هم تبريزي كه حدود 600 هزار نفر جمعيت بيشتر نداشت . اما اين اجتماع عظيم چند ماه بعد چه شد ؟ آيا آنها كه آن روز در حضور جمشيد آموزگار و ارتشبد شفقت فرياد «جاويد شاه» سرداده بودند ، بر سر آن ميثاق خود ماندند ، يا آنكه همه چيز نمايش دولت مستعجلي بود كه براي مشروع نشان دادن خود ، به بسيج نيرو دست زده بود ؟ براستي اين چهارصد هزار نفر را در ماههاي بعد چه شد!؟
اين پرسشي است كه صداوسيما و روزنامه هايي چون كيهان بايد از خودشان بپرسند ، كه آيا گمان نمي برند تاريخ در حال تكرار است ؟ يا مي پندارند كه براي آنها تاريخ جوري ديگر رقم زده خواهد شد و ارفاقي در حق آنان صورت خواهد پذيرفت ؟! اين بريده ي روزنامه ي تاريخي ، مي تواند در هنگامه ي كنوني بسيار راهگشا و تامل برانگيز باشد ، چه آنكه تصوير حكومتي را در پيش چشمانمان بازمي نمايد كه مخالفان پرشمارش را عده ي معدودي اغتشاشگر از خارج آمده دانست و پايدار نماند . آيا آنان كه امروز نيز چنين مي كنند ، از تاريخ نمي خواهند بياموزند ؟ حكومت شاه آن روز 400 هزار نفر را در تبريز جمع كرد ، اما برجاي نماند . از اين روي بر سر اينكه امروز طرفداران حاكميت دهها هزار نفر بودند يا صدها هزار نفر ، چانه نبايد زد ؛ بازي با اعداد و ارقام ،ما را در فراسوي تاريخ ايمن نخواهد گرداند.
سایت ایرانیان انگلستان
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر